گزارشی از پیام های استادان منطقه نوروز در روزهای حمله اسراییل به ایران (۱)
بازدیدها: 182
دوستانی که از دور دعایمان می کنند
گزارشی از پیام های استادان منطقه نوروز در روزهای حمله اسراییل به ایران (۱)
ماندانا تیشه یار
(دبیر گروه صلح و نوروز در انجمن علمی مطالعات صلح ایران)
جنگ که می شود، هزارش ماتم است؛ اما یک دلگرمی هم دارد. اینکه ببینی دوستان از دور و نزدیک، گاهی پس از مدتها و گاه پس از گفتگوی همین دیروز، جویای احوال می شوند و از دل و جان دعا می کنند برای کشورت و برای مردمانت، چراغ امید را در دل زنده نگه می دارد. صلح در فرهنگ منطقه نوروز، مفهومی دیرپاست و جای در سنت های دیرینه نوروزیان دارد. از این رو، شگفت نیست که رخ دادن جنگ در ایران، بسیاری از مردمان سرزمین های نوروزی را، در هر کجای جهان که باشند، بیتاب و بیقرار کند.
جمعه ۲۴ خردادماه ۱۴۰۴، که با صدای مهیب جنگ بیدار شدیم، و چشم های خواب آلوده خیره شدند به صفحات مجازی برای یافتن اخبار و خواندن تحلیل ها، همزمان پیام های دوستان و همسایگان منطقه فرهنگی نوروز نیز رسیدند. نخستین پیام، ساعت شش و ۴۸ دقیقه بامداد از یکی از انستیتوهای مطالعاتی در اسلام آباد به زبان انگلیسی آمد: «دعاهایمان برای امنیت همه ایرانیان ـ و برای حفظ حاکمیت و سربلندی ایران».
ساعتی بعد، استاد نسخه شناسی دانشگاه فارابی در شهر تاریخی آلماتی در قزاقستان به فارسی پیام دادند: «خوبید انشاالله؟ خبر وحشتناک حمله اسراییل به ایران را دارن میگن. نگرانتون هستم، انشاالله دوستان عزیزم خوب و سلامت هستید.» و در ادامه نوشتند: «خدا یارتان باشه. ما دعاگو هستیم که ادامه نداشته باشه و مردم ایران ضرر نبینن. مواظب خودتان باشید».
پشت سرش، دوستی که سالهاست درباره ایران می نویسد و یک تنه حامی یک کشور است، از دهلی نوشت: «آیا تو و خانواده در جای امن هستید؟ من برای امنیت تو، خانواده ات و همه ایرانیان دعا می کنم.» و پشت سرش گفت: «مراقب باش! شرایط می تواند خطرناک تر بشود!»
نزدیک ظهر، دوست هنرمندی از استانبول که پاییز گذشته در تهران با همدیگر آشنا شدیم، از سوی خود و همسرش پیام داد: «عمیق ترین تسلیت و همدردی ما برای ایران. می خواهیم بر پشتیبانی خودمان از مقاومت مردم ایران در برابر صهیونیسم اسراییل و امپریالیسم آمریکا تاکید کنیم.»
عصر که شد، دوستی هراتی از آن سوی جهان، از آمریکا، پیامی که در گروه هراتی ها به اشتراک گذاشته شده بود را برایم فرستاد. در این گروه که نخبگان هرات باستان، این کهن شهر تاریخی حوزه تمدنی ما، حضور دارند، یکی از استادان نوشته بودند: «…اگر ایران ویران شود، هرات هم ویران می شود. دریغ است ایران که ویران شود، کنام پلنگان و شیران شود. آمریکا و اسراییل جز تجزیه و بر باد دادن ما و غارت منابع طبیعی ما چیز دیگری نمی خواهند.» دوستم در ادامه نوشت: «بجز دعا و آرزوی سربلندی ایران، فعلا کاری دیگر از دست ما ساخته نیست.» برایش شعر تازه محمدکاظم کاظمی، شاعر نامدار هراتی را فرستادم که به همزبانان همدل تسلیت گفته و سروده بود: «مشت جهان و اهل جهان بازِ باز شد / دیگر کسی نمانده که ترفندمان زند / سر می دهیم زمزمه های یگانه را / حتی اگر زمانه دهان بندمان زند».
جبهه مقاومت ملی افغانستان به رهبری احمد مسعود نیز اعلامیه ای در پیوند به تجاوز اسراییل به ایران صادر کرد و ضمن محکوم کردن این حمله، آن را در تضاد با تمام قوانین و فرهنگ پذیرفته شده بین المللی و محرک اصلی دوام جنگ و بدبختی در منطقه و جهان خوانده بود. در این بیانیه که یکی از دوستان جبهه برایم فرستاد، همدردی عمیق مردم افغانستان با ملت و دولت ایران ابراز شده بود.
کمی نگذشت که نجیب بارور، شاعر اهل پنجشیر نیز سروده تازه اش را به اشتراک گذاشت: «توفان چه خواهد کرد با بید کهن امروز / روز شهیدان است و آغوش کفن امروز / تنها نه ایران، کل مشرق زخم خواهد خورد/ پس چیست ای امت ترا حب الوطن امروز»
نزدیک اذان مغرب بود که پیامی از استاد دانشگاه عالی دفاع ملی اسلام آباد رسید: «دعاهایمان برای تو، خانواده ات و همه ایران. خداوند همه شما را در امان نگهدارد.»
پشت سرش، استاد جامعه شناس که اهل ولایت غرجستان در افغانستان است، تصویری از بیرق ایران و شعاری در پایداری مردم ایران فرستاد.
یکی از دانشجویان هراتی دانشگاه علامه طباطبائی نیز که برای فرصت مطالعاتی به اسپانیا رفته، پیام داد: «سلام استاد جان، واقعا متاثر شدم از اخباری که شنیدم. خواستم احوالی بگیرم».
رییس پیشین دانشگاه هرات نیز نوشتند: «پیام تسلیت و همدردی خود را به مناسبت حملات امروز صبح اسراییل و شهید شدن تعداد زیاد از فرزندان ایران زمین خدمت شما تقدیم می دارم. امیدوارم شما، خانواده محترم، عزیزان، دوستان و همکاران محترم در امان مانده باشید و از سلامت کامل برخوردار باشید. فرمایشی به من باشد، در خدمتم».
داستان اما در روز نخست جنگ به همین جا ختم نشد. در گروه همیاری استادان ایران و افغانستان نیز ساعت ۵.
۴۱ بامداد نخستین پیام از کابل رسید: «اناالله و انا الیه راجعون». کمی بعد، دوستی از اهالی شهر تاریخی بلخ که این روزها در آلمان زندگی می کند در گروه نوشت: «ابراز همدردی دارم با هموطنان ایرانی و همزبان ما. امیدوارم روزهای دشوار و سخت بگذرد. برای همه آرزوی آرامش و سلامتی دارم. ایران ما برقرار و در امن بماند.» اینکه ما را هموطن خود می خواند و از «ایران ما» می گفت، به دل نشست.
دوست دیگری که استاد اقتصاد و اهل افغانستان است و این روزها مهاجر به تاجیکستان، نوشت: «با تقبیح حمله بزدلانه اسراییل، روح شهدای این حادثه دلخراش را شاد می خواهم و به خانواده های ایشان و ملت بزرگ ایران تسلیت عرض می کنم».
خانمی که دانشجوی دکترای علوم سیاسی و اهل شهر بلخ است نیز نوشت: «عرض تسلیت دارم خدمت مردم بزرگ و شریف ایران. انشاالله که ایران زیبای ما در امان الهی بماند و ما نیز در کنار این ملت شریف همچنان می مانیم».
استاد دیگری که در دانشگاه تعلیم و تربیت شهید ربانی در کابل درس می دهند نیز پیام دادند: «ایران من، تسلیت». دیگر استادان نیز طرح های گرافیکی که گروه مقاومت پنجشیر طراحی کرده بودند و شیر ایرانی را غالب بر اسراییل نمایش می دادند، در گروه به اشتراک گذاشتند.
و سرانجام استادی از موسسه شرق شناسی آکادمی علوم روسیه،در پایان شب با حروف انگلیسی به فارسی نوشتند: «سلام، خوب هستین؟ اوضاع را می فهمم…»
–
