دوستانی که از دور دعایمان می کنند (۲)
بازدیدها: 122
دوستانی که از دور دعایمان می کنند
گزارشی از پیام های استادان منطقه نوروز در روزهای حمله اسراییل به ایران (۲)
ماندانا تیشه یار
(دبیر گروه صلح و نوروز در انجمن علمی مطالعات صلح ایران)
شنبه ۲۵ خرداد ۱۴۰۴ روز عید غدیر بود و ایران قرار بود مانند هر سال غرق سرور و شادی شود. از صبح اخبار جنگ و پیام های دوستان منطقه نوروز پشت سرهم می رسیدند. یکی از استادان جامعه شناسی اهل افغانستان اعلامیه حزب عدالت و آزادی افغانستان را فرستادند. در این بیانیه، تجاوزر اسراییل به خاک ایران به شدت محکوم شده و آن را نقض صریح منشور ملل متحد و دیگر قوانین بین المللی خوانده بودند. اعضای این حزب که بیشترشان را نخبگان و روشنفکران هزاره تشکیل می دهند، در کنار اشاره به جنگ تازه ای که اسراییل در منطقه راه انداخته، تداوم نسل کشی در سرزمین های اشغالی فلسطین را نشانه روشنی از آنارشیسم بین المللی و بی اثر شدن سازمان ها و نهادهای بین المللی و ارزش های جهان شمول بشری از سوی اسراییل خوانده بودند و خواستار جلوگیری از برپایی یک جنگ تمام عیار در منطقه شده بودند.
یکی از استادان پاکستانی نیز متن توییتی که منتشر کرده بود را برایم فرستاد. در توییت اش به انگلیسی نوشته بود: «نسل کشی اسراییل در فلسطین باید جهان را بیدار می کرد. اینک اسراییل یک حمله بیشرمانه و بی دلیل را به ایران آغاز کرده است. نتیجه بی پاسخ گذاشتن رفتار اسراییل، خشونت، ناامنی و رنج بیشتر برای جهان است. جهان نباید خاموش بماند. باید اسراییل را پاسخگو کرد.»
یکی از دوستان زبانشناس نیز از مقدونیه نوشت: «حالتان چطور است؟ من تازه شنیدم که چه اتفاقی در ایران رخ داده است. امیدوارم همه چیز به سرعت درست شود.»
یکی از استادان حقوقدان اهل افغانستان نیز که از سادات این کشورند، در پاسخ به پیام تبریک عید غدیر، نوشتند: «امیدوارم که حالتان خوب باشد و از بلایا به دور. عید غدیر را تبریک می گویم و انشاالله که در پناه مولا علی، مشکلات فعلی رفع بشود و صلح و آرامش حاکم شود.»
دوستی دیگر که استاد روابط بین الملل است، از شهر آستانه در قزاقستان پیام کوتاهی فرستاد: «آیا در امنیت هستی؟!»
حوالی ظهر، یکی از استادان ادبیات اهل افغانستان که چند وقتی است از ایران به استرالیا مهاجرت کرده، پیام دادند: «امیدوارم اوضاع و احوال ایران عزیز بهتر از این روزها بشود. روزهای سختی است و امیدوارم مردم ایران از این آزمایش موفق بیرون بیایند.»
عصر دوستی از کابل نوشت: «امیدوارم که در بحبوحه حوادث اخیر سلامت و صحتمند باشید. امیدوارم این تنش ها به پایان رسد. این پیام را به منظور احوال گیری و آرزوی سلامتی برای شما نگاشتم.»
خانم دکتری که استاد ادبیات فارسی و اهل هرات است و در دانشگاه ما درس خوانده و این روزها مهاجر در فرانسه شده نیز پیام داد: «الهی که از جنگ، پریشانی و اندوه در امان خدا باشید. دلمان اینجا برای شما و همه مردم نازنین ایران خون است.»
حوالی غروب پیام استادی مهربان از تفلیس که به فارسی نوشته بود، رسید: «سلام و درود بر شما؛ چطورید؟ تهران تشریف دارید یا رفتید جایی؟ نگرانیم.» و در ادامه نوشت: «واقعا باورم نمی شود که این اتفاق دارد می افتد. برای همه دوستان ایرانی دعا می کنیم. امیدوارم این کابوس به زودی تمام شود.»
شب بود که دوست گرامی، استاد دانشگاه بلخ که در آلمان زندگی می کند، بار دیگر پیام داد و این بار با لهجه شیرین دری در فایل صوتی گفت: «امیدوارم دوستان و خانواده همه جور باشند. در این روزها اخیر پیوسته اوضاع ایران را از رسانه ها دنبال می کنم و بسیار متاسف و اندوهگین استم. امیدوارم استم که این روزهای سخت و دشوار بگذرد و مردم عزیز و سربلند ایران مثل همیشه سربلند باشند و در پناه خداوند زندگی آرام داشته باشند. روزهای سخت و دشوار در ایران برای مایه تاسف و رنج برای ما هم هست چون ایران وطن ماست، وطن دوم ماست. و از طرف دیگر، این روزها را ما در افغانستان تجربه کرده ایم و رنج های مردم در جریان جنگ را به خوبی درک می کنیم. بسیار متاثر و اندهگین استم از آنچه که بالای مردم ایران تحمیل شده. به هر حال، آرزو می کنیم که این روزها بخیر بگذرد. خواستم احوال شما را بگیرم. در حد توان در خدمت استم. هرچند ما دور استیم، باز هم به عنوان یک دوست، آشنا، هموطن، هم میهن و اقارب مثل یک خانواده ما را از خودتان حساب بکنید. به همه دوستان و عزیزان سلام بگویید. وقتتان خوش، خدانگهدار شما.»
پشت سر پیام او، دوستی دیگر از شهر هرات نوشت: «سلام و عرض ادب، شبتان بخیر، ما نگرانتان هستیم و به خدا می سپارم شما را. خواستم جویای احوال و سلامتی تان شوم. برای شما و خانواده محترمتان و تمام مردم شریف ایران آرزوی سلامتی و بهروزی دارم. دست حق یار و نگهدارتان. وجودتان از بلیات دور. در پناه خدا حفظ بمانید و سایه شوم جنگ از سرتان دور.»
و سرانجام آنکه، در گروه همیاری استادان ایران و افغانستان نیز یکی از استادان کشور همسایه نوشتند: «ایران پایدار می ماند، همچون تاریخ پرفرازش.»
