دوستانی که از دور دعایمان می کنند (۳)
بازدیدها: 109
دوستانی که از دور دعایمان می کنند
گزارشی از پیام های استادان منطقه نوروز در روزهای حمله اسراییل به ایران (۳)
ماندانا تیشه یار
(دبیر گروه صلح و نوروز در انجمن علمی مطالعات صلح ایران)
یکشنبه ۲۶ خرداد ۱۴۰۴ نخستین روز کاری پس از تعطیلات بود. گفته بودند دانشگاهیان نیز مانند برخی دیگر از نهادها می توانند دورکاری انجام دهند. با اینهمه، برای شرکت در نشست هیات رییسه و برنامه ریزی برای آغاز یکسری فعالیت ها در چهارچوب «مسوولیت اجتماعی دانشگاه» در شرایط تازه، همراه با شماری از همکاران، به دانشگاه رفتیم. در حالی که سرگرم گفتگو با همکاران در دانشکده ها و پژوهشکده ها و برنامه ریزی برای کمک به افزایش سطح آگاهی عمومی نسبت به مسایل روانشناختی، رسانه ای، اقتصادی و اجتماعی بودیم، پیام های دوستان مهربان نیز مرتب می رسید.
صبح خیلی زود، یکی از استادان دانشگاه کابل که از قوم پشتون است، نوشتند: «از خاطر اوضاع ناآرام ایران زمین خیلی به تشویش هستم. امید که با خانواده و دوستان از این بلاهای سیاسی در امان باشید. الله بی نیاز یار و یاورتان باشد.»
دوست دیگری که پژوهشگر یکی از موسسات پژوهشی در افغانستان بود و اینک در آمریکا به سر می برد نیز پیام داد: «سلام دکتر صاحب، امید در امن باشید. این روزهای سخت بخیر سپری شود. سلامتی شما آرزویم است. با حرمت»
استادی از آکادمی علوم ازبکستان نیز از تاشکند به انگلیسی پیام صوتی فرستادند و گفتند: «امیدوارم خوب باشی. من بسیار نگران ایران هستم. از الله می خواهم همه دوستانم و همه مردم ایران را حفظ کند. من برایتان دعا می کنم. لطفا مراقب خودت باش. بهترین احترام های من برای همه دوستان.»
یکی از دوستان ادیب اهل تاجیکستان نیز لینک گفتگویش با یکی از رسانه های ایران را فرستاد. در بخشی از این مطلب گفته بود: «باشد که وجدان های خفته بیدار شوند و دست های آلوده از ظلم و ستم بازمانند. جهان، بیش از هر زمان دیگر، به آرامش و انسانیت محتاج است. پاینده باد ایران؛ زنده باد خاک گوهرخیز و گوهرریز ایران.»
برایش نوشتم: «برادر ما هستی.»
یکی از استادان علوم سیاسی اهل افغانستان نیز حوالی ظهر نوشت: «درود حضرت دکتر، امیدوارم حالتان خوب باشد. نگران حال شما و دیگر عزیزان و سرزمین گرامی هستم. امیدوارم همه چیز بخیر بگذرد. با احترام»
دوستی دیگر از استادان هرات باستان که این روزها در آلمان است نیز نوشت: «سلام، خوبین شما؟ همه چیز رو به راهه؟» چند ساعت گذشت تا فرصت شد پاسخ بدهم. بار دیگر نوشت: «درود و مهر و سلام بر ایران. الهی که همیشه باشید.» پس از آن، کمی گفتگوی علمی کردیم. می گفت باید ستون پنجم دشمن را کشف کرد و گله مند بود که چرا روسیه و چین تنها تماشا می کنند!
دختر دانشجوی جوان ما که در ایران دکترای ادبیات فارسی می خواند و این روزها در بلخ باستان است نیز به زیبایی نوشت: «از این حجم تلاطم و دشواری که بر سرِ دیار نازنین شما می گذرد، نخستین دغدغه ذهنی ام پرسیدن از حالِ شماست. امیدوارم که به سلامت و سربلندی، این اوقات پرآشوب را پشت سر بگذارید و در پناه الطاف الهی، تنی سالم و دلی آرام داشته باشید.
اگرچه زبان قاصر از بیانِ تمامِ حقِ شناختِ زحماتِ شماست، اما این دل، همواره سپاسگزار صبر و استواری شما در این روزهای دشوار بوده و هست. چه بسیار که راهنمایی های حکیمانه تان چراغ راه ما در تاریکی ها شد و ما کماکان پشت سر گذاشتیم و یا هم داریم می گذرانیم.
اکنون که روزگار روی خویش را دگرگون ساخته، جسارتا می پرسم چگونه اید؟ آیا از آن گردونه های سهمگین، گزندی به حریم وجود گرامی تان نرسیده است؟ آیا خدمتی برای من است؟ با حرمت فراوان.»
عصر که شد، یکی از پژوهشگران ارشد اهل هندوستان از دهلی نوشت: «همه ما واقعا نگران حمله اسراییل به ایران هستیم. امید آنکه شما همگی در امان باشید. دعاهای ما برای همه شماست. مراقب باش و امن بمان.»
پس از او، پیام دیگری از قزاقستان رسید: «امیدوارم که شما و خانواده تان سالم و تندرست باشید. از آخرین اخبار ایران نگران هستم.»
شب که شد، یکی دیگر از دانشجویان خوب دانشگاه ما از کابل پیام داد: «درود و مهر حضرت استاد، امیدوارم در این روزگار خوب و تندرست باشید. باور دارم ایران باشکوه این آزمون را به سربلندی پشت سر خواهد گذاشت. زنده و پاینده باد ایران بزرگ.»
دوستی ارمنی نیز از مسکو پیام داد: «خداوند به آنکه توانا و داناست و به همه آنها که متحد او هستند، یاری رساند. امیدوارم به اندازه کافی آب، برق و سوخت داشته باشید.»
یکی از استادان جوان ادبیات فارسی نیز از تاشکند نوشت: «سلام استاد عزیز. حال شما و نزدیکان خوب است؟ خدا حفظ تان کند.»
یکی از استادان بزرگوار کابلی نیز کلیپ کوتاهی از نوجوان افغانستانی که در ایران به دنیا آمده بود را برایم فرستادند. این نوجوان به دوست ایرانی اش گفته بود: «منی که متولد ایرانم، ریشه در همین خاک دارم. تا آخرین قطره خونم اینجا کنار مردم ایران می مانم و می جنگم و دفاع می کنم از این خاک.»
ایشان همچنین خبری درباره حمایت رسمی مجلس پاکستان از ایران را فرستادند. وزیر دفاع پاکستان نیز گفته است: «وقت اتحاد جهان اسلام فرارسیده است. اسلام آباد در کنار تهران ایستاده است.»
دوست هراتی دیگری نیز از آمریکا نوشت: «امیدوارم شما و عزیزانتان در امن و امان باشید. جلوتر با اعضای خانواده در مشهد صحبت کردم. خوشبختانه به غیر از شوک روانی، همه خوب بودند و دست به دعا.»
یکی از استادان نامدار اهل قزاقستان نیز از آلماتی نوشتند: «سلام، دوستان محترم ایرانی سلامت باشید. با شما هستیم. امیدواریم آرامش هرچه زودتر برگردد.»
و باز در پایان شب، پیام ها در گروه همیاری استادان ایران و افغانستان را خواندم. دوستی از استرالیا نوشته بود: «امید که دوستان دانشمند و ارزشمند ما در هر گوشه و کنار ایران اند سلامت باشند.»
استاد هراتی ما که در آلمان است، بجز پیامی که صبح دادند، در گروه هم نوشته بودند: «خداوند ایران عزیز را در پناه خود داشته باشد. برای همه دوستانی که در ایران زندگی می کنند، آرزوی سلامتی دارم.»
یکی دیگر از استادان گرامی اهل افغانستان، سروده تازه فردوس اعظم، شاعر اهل تاجیکستان در وصف حال ایران را به اشتراک گذاشتند:
سحرگاه پیروزی آمد پدید / جهان نام ایران زمین را شنید
از ایران برآمد خروش بلند / که بگسست زنجیر ظلم و گزند
دل از شوق نصرت فراوان تپید / زمین از طنین سلاحش درید
چو موشک به خاک سیاهش نشست / دل اهرمن زین هیاهو گسست
نمانَد نشانی ز کابوس شب / چو برخیزد ایران به خشم و غضب
به خاک شهیدان قسم خورده اند / که با دیو پیمان نیاورده اند
تو گفتی که آرش دوباره کمان / کشید و بزد بر دل دشمنان
به تندر، به موشک، به آتش، به دود / تل آویو را گور وحشت نمود
درفش سرافراز ایران زمین / براندازد اهریمن خشم و کین
به ایران هزاران هزار آفرین / که زد دیو بیداد را بر زمین
پس از او، بار دیگر استاد بلخی ساکن آلمان پیامی دوستانه به اشتراک گذاشتند. ایشان این روزها پا به پای ایرانیان دلواپس این سرزمین بوده و در نوشته تازه اش گفته بود: «سلام و احترام به عزیزان همزبان ایرانی و دوستان مقیم ایران. آرزو دارم که روزهای دشوار و طاقت فرسا به زودی سپری بشود و شما در کنار خانواده هایتان در پناه امن و آرامش خداوند باشید. طی سه روز گذشته به شدت پریشان اوضاع و اخبار ایرانیم. ما در افغانستان نیز پیوسته تجربه روزهای جنگ و فشار روانی آن را داشته ایم، به همین دلیل شرایط شما را به خوبی درک می کنیم و در رنج و نگرانی تان همدل و همراهتان هستیم. امیدوارم ایران عزیز، این سرزمین کهن و سربلند، این مادر میهن همه ما، از روزهای پررنج و التهاب رهایی یابد و دوباره در آرامش و سربلندی قرار بگیرد. به امید بهترین ها برای شما»
در پاسخ به پیام های این چند روز استادان افغانستانی در گروه، خدمتشان نوشتم: «سپاسگزار لطف و مهربانی و همدلی دوستان گرامی هستیم. خداوند سرزمین هایمان را آباد و مردمانمان را دلشاد و دوستی هایمان را پایدار بدارد.»
