دوستانی که از دور دعایمان می کنند (۱۰)
بازدیدها: 94
دوستانی که از دور دعایمان می کنند (۱۰)
گزارشی از پیام های استادان منطقه نوروز در روزهای حمله اسراییل به ایران
ماندانا تیشه یار
(دبیر گروه صلح و نوروز در انجمن علمی مطالعات صلح ایران)
دوشنبه سوم تیرماه ۱۴۰۴ امروز پوستر فراخوان مقالات همایش بین المللی مکتب ایرانی صلح که در زمستان به همت انجمن علمی مطالعات صلح ایران برگزار می شود، آماده شد. به پوستر نگاه می کردم و عبارت «مکتب ایرانی صلح» برایم در این شرایط معنای دیگری می یافت. به دوستانی فکر می کردم که در این روزها از شهرهای گوناگون این حوزه تمدنی مدام به فکرمان بودند و پیام می دادند. به اینکه چگونه فرهنگ صلح دوستی و مهرورزی در تاروپود تاریخ و تمدن ما ریشه دوانده و ما نوروزیان را چنین به همدیگر پیوند داده است.
ظهر در دانشگاه یک نشست گذاشته بودیم تا درباره ماهیت این جنگ و کارهایی که باید انجام می دادیم با چند تن از استادان همفکری کنیم. صدای ضد هوایی و بمباران از دور و نزدیک به گوش می رسید. لبخند می زدیم، شوخی می کردیم و گفتگو را ادامه می دادیم، اما دلهره ها گاهی در چهره ها و گاه در حرکات آشکار می شد. تلفن ها شروع به زنگ زدن کردند. خانواده ها نگران بودند. گفتگو به پایان نرسید، اما می دانستیم که شورای علمی امید باید همچنان بکوشد تا همبستگی میان خانواده دانشگاه با یکدیگر و با جامعه را حفظ کند.
دوستم از مقدونیه نوشت: «سلام، خوبی؟ برایت دعا می کنم. در همه شبکه های تلویزیونی اخبار را می بینم. این خیلی بد است. نمی شود گفت که در تهران بمان یا به شهرهای دیگر برو. اما می خواهم به تو بگویم اگر تو و خانواده ات تصمیم گرفتید که ایران را ترک کنید، می توانید به خانه ما در اسکوپیا بیایید. بسیار خوش آمدید. اگر نیاز به دعوتنامه برای ویزا یا چیزهای دیگر داری، لطفا به من بگو.» و ادامه داد: «لطفا بدان که خانه ما، خانه تو هم هست و همیشه چنین خواهد ماند. تو را در آغوش می کشم.»
دوست پژوهشگری از اربیل در اقلیم کردستان عراق نیز پیام داد: «سلام خانم دکتر، خوب هستید؟ امیدوارم در صحت و سلامت کامل و از گزند جنگ در امان باشید. با آرزوی صلح و سلامتی در پناه حق. موفق باشید»
دوست قزاقستانی مقیم فرانسه امروز نیز پیام داد و نوشت: «سلام مجدد، حالتون چطور است؟ خانواده خوبند؟ سلام برسانید. همیشه به فکر شما عزیزان هستیم و دعا می کنیم که این جنگ هرچی زودتر تمام بشه. آرزومندم ایران همیشه سرفراز است و خواهد بود. ما کنار شما هستیم و دعا می کنیم برای مردم عزیز ایران.»
در گروه همیاری استادان ایران و افغانستان حتی یک پیام هم نیامده بود.
غروب بود که خبر رسید ایران به پایگاه نظامی آمریکا در قطر حمله کرده است. نفس ها در سینه حبس شده بود…
